Uniek HVZ
(Heineken Voetbalvereniging Zoeterwoude)
50 jaar
11 november 2025
HVZ is opgericht op 27-11-1975
Tijdens de bouw van de Heineken Brouwerij vond de directie het belangrijk dat er ook ruimte moest komen om de werknemers te laten sporten voor of na werktijd. Tussen de bomen werd er een voetbalveld en 4 tennisbanen aangelegd. Al gauw werd daar gebruik van gemaakt na de opening van de brouwerij in 1976. Er werden wedstrijden gespeeld tegen andere brouwerijen zowel uit Nederland, maar ook uit Duitsland en Engeland werden er elftallen uitgenodigd.
Er werd besloten om in competitieverband te gaan spelen. Dus moest er een bestuur komen en een verzoek ingediend worden bij de LVB (Leidsche Voetbalbond) om in competitieverband mee te mogen spelen. De club groeide rap
en in het seizoen 80/81 hadden we al drie elftallen. HVZ 1 werd ingedeeld in de reserve tweede klasse met tegenstanders als Meerburg ,JAG, Kickers 69, MVKV, Stompwijk, LSVV’70, SJZ, Unitas Leiden, VVSB en ZLC. Eind jaren ’80, begin ’90 werd het eerste kampioenschap gevierd onder leiding van trainer Ger Bontje met zijn assistent Daaf Bontje. In de loop der jaren liep het ledental wat af maar we bleven een gezellige en gezonde club. Op dit moment hebben we drie elftallen: JO19-1, JO23-1 en HVZ 2.
Ik ben nog steeds trots om voorzitter te zijn van deze mooie, unieke en gezellige club.
Jos Bouwmeester, voorzitter HVZ
Reünie op de club: zaterdag 22 november 2025 (voor genodigden)
Onze redactie sprak met een speler die in 1989 aanmeerde bij de club en daar twaalf seizoenen met veel plezier speelde. ,,Ik ben opgegroeid bij een Leidse club en heb daar heel veel geleerd en genoten van een aantal toptrainers, die toentertijd zelfs bij de selectieteams in de jeugd hun expertise deelden. Op het laatst speelde ik daar bewust in een vriendenteam. Dat ging er desalniettemin ook serieus aan toe en in het slotjaar mochten we het kampioenschap vieren. Helaas bekroop ons het gevoel dat we een ondergeschoven kindje waren bij de club. Een medespeler werkte bij de bierbrouwerij en kreeg in Zoeterwoude te horen dat er bij hoge uitzondering een aantal niet Heineken medewerkers zich mochten aanmelden. Voor mij een moeilijke stap want ik had het altijd geweldig naar mijn zin gehad bij de club waar ik speelde en ik had daar voetballen geleerd. In die tijd was er ook nog heuse clubtrouw en stapte je doorgaans niet over naar een andere club. Toch viel de beslissing en tot op de dag van vandaag heb ik daar nog steeds geen spijt van. Sterker nog; ik was en ben er trots op dat ik twaalf jaar voor HVZ heb mogen spelen.”
,,Bij mijn eerste club was het winnen van een wedstrijd vrij normaal. In alle doorlopen teams was er altijd sprake van een hoge klassering. Het mislopen van een kampioenschap was zelfs wel eens een teleurstelling. Ik mocht lange tijd deel uitmaken van een niet te onderschatten lichting. In de regionalen brak er met wedstrijden tegen onder meer Feyenoord, Sparta en Excelsior nog eens een geweldige tijd aan. Helaas kwamen daarna de eerste knieklachten en die hadden ongetwijfeld te maken met de intensiteit van de trainingen, de hoeveelheid wedstrijden en de roofbouw. Gelukkig kon ik na een periode van rust weer aanhaken en uiteindelijk werd dus de beschreven stap gemaakt naar HVZ, een club waarvan ik het bestaan niet eens kende. De eerste stappen op het complex waren nog wat onwennig. Fiets neerzetten (ik ging nagenoeg nooit met de auto, vraag mij niet naar de reden haha), over het bruggetje (die er nog steeds is) en dan slingerend richting het clubgebouw en ‘proeven’ aan een nieuw veld. De aanpassing was echter kortstondig. De warmte van de club merkte ik al snel op en binnen no-time leerde ik mijn medespelers kennen. In die tijd waren er volgens mij- het is alweer een poosje geleden- drie teams. Wij waren met een man of zeven voor het eerste gekomen en mochten na de voorbereiding starten in het groenwit van de hoofdmacht.”
,,De namen van Ger en Daaf (of beter ‘Pa’) Bontje zijn al genoemd door de man met de hamer. Terecht ook. Een prachtig duo, bloedfanatiek en mensen met het hart op de juiste plek. Tussen de krijtlijnen was er fluks een eenheid en ook bij deze club werden aanvankelijk de meeste wedstrijden gewonnen. In het eerste jaar- hoe mooi is dat- kon meteen de champagne worden ontkurkt. Het kampioenschap kon gevierd worden in de uitbeurt bij VNL, een van de Leidse clubs die daarna samen zou smelten. Het grappige van dat duel was dat we speelden tegen een collega van mij, Erik-Jan Veeren. Ik kon hem na die middag de hele week sarren op werk. Helaas is dit sympathieke mens overleden inmiddels, uitermate triest want de flamboyante Veeren stond nog midden in het leven. Onrecht bestaat en niet zo zuinig ook.”
,,De jaren verstreken en ik leerde meer en meer om te verliezen. In die tijd kwamen we uit in de laagste klasse van de KNVB. Zoals gezegd; vaak moesten we de tegenstander feliciteren. Toch eindigden we nooit als laatste. Meestal eindigde GWS (Sikkens, red.) onder ons en anders clubs als Lugdunum, Woubrugge en SVOW. De lol was er nooit minder om, het is uiteindelijk ook maar een spelletje. We speelden bij een unieke club en dat als niet- Heineken medewerker, dat was veel belangrijker.”
Waar zat dat unieke dan in? ,,Heel eenvoudig om daar een antwoord op te geven. Ik kan mij bijvoorbeeld niet herinneren dat we ooit een oefenwedstrijd uit hebben gespeeld. Alle clubs in onze regio en ook daarbuiten wilden dolgraag sparren onder de rook van het gebrouwen bier. Vrijwel alle tegenstanders verlieten het sportpark als een ‘zandgebakje’. Ik kan me ook nog herinneren dat er clubs kwamen met niet alleen hun eigen tenue, maar ook een gitaar. Het werd dan altijd ‘smerig’ gezellig. In de guldentijd was het er spotgoedkoop. Voor een paar gulden op een zaterdag kon je je tegoed doen aan tal van schuimkragen. Gezellig ouwehoeren en de verloren wedstrijd vergeten. Dan kwamen er goede gesprekken op gang, tenminste dat denk je als je er zelf onderdeel van bent. Er kwamen kameraad-en vriendschappen uit voort. Een enkeling zie of spreek ik nog wel eens, gelukkig is er ook sprake van blijvers. Mensenlief, wat heb ik met een aantal van hen veel meegemaakt. En nog! Ik ben daar ontzettend dankbaar voor, want het heeft mijn leven verrijkt en het is onderdeel geworden om een gelukkig mens te worden en te zijn.”
,,In het leven maak je doorlopend keuzes. Soms een belangrijke, vaak eentje die van minder belang is. De keuze die ik destijds maakte voor HVZ was een juiste en belangrijke, zoveel is zeker. Ik had er graag nog langer gespeeld, maar uiteindelijk begaf mijn knie het definitief en ik kon nauwelijks meer op mijn hoeven staan, zoals dat heet. Bizar is ook dat ik nog precies weet hoe het eindigde. Of eigenlijk ook weer niet dat ik dat nog weet. Op 9/11 (2001), een dag met gebeurtenissen die de wereld zou veranderen, speelden we weer eens een oefenwedstrijd in de avond. Vraag mij niet naar de tegenstander, boeit ook niet. Ook heb ik werkelijk geen idee waarom die wedstrijd ‘gewoon’ is doorgegaan. De wereld stond immers in brand. Op die avond moest ik passen want de knie was op en in de rust heb ik mij laten ophalen. Wat deed ik die avond in godsnaam op een voetbalveld? Daarna was het ook klaar en heb ik afscheid moeten nemen van het voetbal als actief voetballer. Dat vond ik heel pijnlijk, maar misschien was het ook wel genoeg na een slordige dertig jaar tegen een bal aantrappen. ”
Tenslotte: ,,Ik ga verder geen namen noemen uit die tijd. Dan heb je altijd kans dat je mensen onbewust overslaat en dat wil ik voorkomen. Laat ik het er simpelweg op houden dat ik veel unieke, warme en karakteristieke figuren heb mogen leren kenen door HVZ. Ik wens de club nog een hele mooie toekomst toe. Nog eens gesteld, ik ben er dankbaar voor om er gespeeld te mogen hebben. Het heeft mij in die tijd, en later dus ook nog, opgeleverd dat ik de vele herinneringen blijf koesteren. HVZ, het ga je goed.”
